Believe you can and you're halfway there

89 kilo, schoon aan de haak... Een getal dat ik liever nooit meer terug zie. Een aantal dagen geleden was het zelfs nog 89,7, maar gelukkig is die komma zeven nu weg en zie ik die hopelijk ook nooit meer terug. In combinatie met die 89 dan dus hè.

Dit is zeshondervierenzeventigduizendste keer dat ik een poging ga doen om af te vallen. Zelfs een blog erover schrijven heb ik al eerder gedaan. Ik heb dat toen welgeteld 3 berichten volgehouden. Zal nu vast niet veel anders zijn, maar we proberen het toch! Want een goed begin is het halve werk! Believe you can and you're halfway there. Nu is dat laatste een hele leuke quote, maar hoe hard ik ook geloof, ik val er geen gram van af...... Dus toch maar iets meer gaan doen dan alleen maar ongelofelijk veel in mezelf geloven. Ik weet wel dat ik het kan, dat wéét ik! Het is me eerder gelukt. Een aantal jaren geleden ging ik naar een diëtiste. Zij gaf mij goede tips en zei dat ik voor beweging maar gewoon moest gaan wandelen. En dat deed ik. En het werkte. In een half jaar viel ik bijna 10 kilo af. Fuck a duck! Ik blij! Maar zoals we allemaal weten is het moeilijkste aan afvallen: de verloren kilo's eraf houden. Helaas lagen die van mij bij de gevonden voorwerpen en zijn ze allemaal braaf aan me geretourneerd. Nog een geluk dat ze geen vriendjes hebben meegenomen.

Een jaar nadat ik was afgevallen (en dus ook weer aangekomen) probeerde ik de draad weer op te pakken en ging ik weer wandelen. Enthousiast 's avonds en in mijn pauzes. Maar holy crap on a cracker, dat viel vies tegen, héél vies tegen... In 2008 brak ik mijn been op een behoorlijk rotte (en vreselijk stomme) manier en het heeft me lange tijd gekost om daarvan weer een beetje fatsoenlijk op de been te komen. Maar toen ik voor de eerste keer met wandelen probeerde af te vallen had ik daar gelukkig weinig tot geen last meer van. Dat jaar daarna echter.... Pijn! En niet af en toe een beetje maar eigenlijk werd de pijn een constante aanwezige. Sommige dagen erger dan andere maar altijd wel aanwezig. Niet vreselijk belemmerend in het dagelijks leven (ik heb tenslotte een bureaubaan) maar wel belemmerend voor het wandelen want na een kilometer of 2 kon mijn been wel zo vreselijk pijn gaan doen dat ik strompelend thuis kwam. En wat doe je als iets pijnlijk is? Precies, dan doe je het zo weinig mogelijk.

Uiteindelijk ben ik via huisarts en ziekenhuis terecht gekomen bij de fysio en is de pijn na een aantal stevige massages wat verminderd. Mij werd aangeraden om eens naar een podoloog te gaan en sinds kort heb ik dus ook nog inlegzolen. Helaas is de pijn nog steeds niet weg, ik weet niet of die ooit nog weg zal gaan, maar ik loop met minder ongemak dus ik heb besloten het weer te gaan proberen. Mijn eerste rondje liep ik een week geleden en dat ging zeker niet van een leien dakje; halverwege had ik zulke scherpe steken in mijn been dat ik wel kon janken. Maar ik ben geen watje en ook niet voor 1 gat te vangen, dus ik ben de volgende dag weer gegaan. Zelfde rondje, en nu kwamen de steken pas op drie kwart van het rondje. De dag daarna voelde ik mij been wel, maar zonder de scherpe steken. Dus het devies is zeker: volhouden.

Het andere belangrijke punt bij afvallen is natuurlijk letten op wat je eet. Diëten doe ik niet (meer) aan, die werken niet. Ik heb van de diëtiste geleerd dat het vooral gaat om bewustzijn. Bewust zijn van wát je eet en waaróm je het eet. Bijhouden wat ik op een dag gegeten heb helpt mij goed omdat het me een spiegel voorhoudt en ik er constant bewust mee bezig ben. Zodra ik trek krijg in iets lekkers en ongezonds, denk ik gelijk; ja, maar als ik dit nu eet moet ik het ook noteren. Helpt uiteraard echt niet altijd, er bestaan geen wondermiddelen waardoor je ineens nooit meer trek of zin hebt in ongezonde (en daardoor vaak juist lekkere) dingen. Maar over het algemeen werkt het wel om op te letten. Verder eet ik redelijk normaal alleen probeer ik goed te letten op hoeveelheden e.d.

Nou ja, om een lang verhaal kort te maken; ik ga ervoor!

89